Ondertussen is de Giro alweer anderhalve week aan de gang en kunnen we als liefhebbers genieten van de strijd achter Contador en dan vooral van de jonge Nederlander Steven Kruijswijk.

 Momenteel op een mooie dertiende plek maar gezien zijn ontwikkeling is heel misschien een top tien plaats wel bereikbaar, we gaan afwachten en hopen.

Te zwaar                                                                                                                                                          

Toch wilde ik, en daar gaat dit stukje over, een kanttekening plaatsen bij deze Giro. Simpel: hij is veel te zwaar! Zeker de laatste drie dagen voor de tijdrit waren bijna onmenselijk. Juist in deze tijd dat doping bestrijding zo’n hot issue is wordt er een Giro ingericht die bovenmenselijk is. Zelfs een niet berg etappe ziet er uit als een Ronde van Lombardije of Luik Bastenaken Luik. Wordt er nu echt verwacht van de renners dat ze dit doen op een boerham met pindakaas?

Veldrijden                                                                                                                                                                     Als je deze Giro ziet is het niet meer als normaal dat de grenzen (en vaak er over heen) worden opgezocht door de medische staf van de ploegen. Hoe herstel je in godsnaam van drie van deze loodzware berg etappes? Het moet voor organisatoren altijd maar zwaarder, spectaculairder en sneller. Het is toch te zot voor woorden dat er vier (!) ritten in worden gepland met onverharde wegen, gaan ze de combinatie zoeken met veldrijden, belachelijk en niks anders. Hier ligt een taak voor de UCI (als dat in hun mogelijkheden ligt) om de renners te beschermen door grenzen te stellen aan de drie grote rondes.

Chargeren                                                                                                                                                               

Hoe die er dan uit moeten zien? Oké, even chargeren: starten op woensdag zodat de rondes tweeënhalve week duren, een etappe mag niet boven de 200km uitkomen. Geen drie berg etappes achter elkaar. Niet meer als drie aankomsten bergop en niet meer als twee cols van eerste (buiten) categorie in een rit. Geen onverharde wegen. In de laatste week twee vlakke etappes (blijven de sprinters aan boord), de rondes moeten eindigen op zaterdag met een gala(veredeld criterium) wedstrijd in respectievelijk Milaan, Parijs en Madrid. Zo min mogelijk verplaatsingen. Iedere ronde blijft in zijn eigen land. Op deze manier, ben ik van mening, dat we meer strijd zien, al ligt dat natuurlijk altijd in handen van de renners.

Vreemde wedstrijden                                                                                                                                            

Ik ben een enorm voorstander van het inkorten van de drie grote rondes naar ongeveer 16,17 dagen. Een sportwedstrijd van één sport die drie weken duurt is niet meer van deze tijd. De Giro, Vuelta en Tour duren ieder net zo lang als een compleet wk voetbal en de Olympische Spelen, te gek voor woorden. Oh ja, als we toch bezig zijn; het seizoen laten duren van half maart tot eind oktober, zijn we gelijk af van al die vreemde wedstrijden in de meest onmogelijke landen, en is de wielersport terug daar waar het hoort; Europa! 

Jan Nak www.houseofcycling.nl